O noso cole

O noso cole
O NOSO COLE. Supercurritos somos: Rafa, Israel, Tania, Évelin, Lucia, Celia, Nerea, Fernando, José, Alexa, Lois, Manuel, Pamela, Alejandra, Rodrigo e a profe, Rosa R.Álvarez

viernes, 22 de octubre de 2010

O magosto; o castiñeiro.

O CASTIÑEIRO
¿Cándo e ónde naceu o primeiro castiñeiro? ¿Cómo se chamaba o home que o prantou? ¿De ónde sacou a castaña? ¿Qué foi primeiro a castaña ou o castiñeiro?
Estas preguntas son absurdas, pero poden servir para despertar a nosa curiosidade.
Hai quen pensa que o castiñeiro é unha árbore propia, típica e exclusiva da Galicia dos séculos XIX e XX. Hai quen pensa que o castiñeiro foi "inventado" en Galicia fai varios centos de anos. .... E hai quen mira para un castiñeiro ... e non pensa nada.
Para que teñamos moitas cousas que pensar cando nos sentemos á sombra dun castiñeiro, vouvos a contar aquí algunhas cousas curiosas desta árbore.
I.- O castiñeiro no mundo
- O castiñeiro é moito mais vello que o home. Fai máis de 40 millóns de anos xa había castiñeiros na Terra. Cando apareceu por este Planeta o primeiro home (fai arredor de 2 millóns de anos) xa os castiñeiros levaban millóns de anos dando follas, sombra e castañas. O castiñeiro foi aparecendo no noso planeta como foron aparecendo as outras plantas, pouco a pouco, e por evolución de outras especies. Supoño que no principio había castiñeiro "bravos". E que o home primeiro lle aproveitou o froito tal como o daban, e logo foi descubrindo que uns castiñeiros daban millor froito que outros, e aprendeu a sementar castañas dos castiñeiros bos.
- Hai castiñeiros en Galicia. Hai castiñeiros en gran parte de Europa. E hai castiñeiros nas zonas templadas do Hemisferio Norte, nos continentes de Europa, Asia e América.
II.- O castiñeiro en Galicia
- Non se sabe con certeza cándo apareceron os primeiros castiñeiros en Galicia.
- Polo de agora aínda non se atoparon probas de que as castañas se usasen como alimento humano en Galicia antes do século I. Nos traballos arqueolóxicos levados a cabo nos castros galegos non se atoparon sinais de que os seus moradores comesen castañas.
- Os Romanos coñecían ben as virtudes do castiñeiro e o valor alimenticio da castaña, e foron espallando polos países que conquistaban as clases froiteiras de castiñeiros e as técnicas de cultivo que se empregaban en Oriente.
- Pode ser que en Galcia houbese castiñeiros espontáneos e non cultivados dende moi antiguo, pero que as variedades que dan boas castañas fosen introducidas polos romanos.
- En calquera caso, parece certo que o cultivo do castiñeiro procede de Oriente Próximo, de Transcaucasia, e que os gregos primeiro e os romanos despois contribuiron grandemente á difusión do cultivo do castiñeiro polos pobos que ían consquistando.
- En Galicia, a partires da romanización, o cultivo do castiñeiro foise extendendo hasta ocupar casi toda a rexión, convertíndose a castaña nun alimento básico. Pero no século XVIII foise extendendo o cultivo da patata e do millo, ocupando terras que antes tiñan castiñeiros, e dando lugar a un cambio de hábitos alimenticios: A castaña empezou a quedar en un lugar secundario, pasando a ter mais importancia na alimentación humana as patatas e os cereais. Esta sustitución da castaña pola patata explica que en algúns sitios ás patatas se lles camase "castañas da terra", e que aínda hoxe a unha leira de patatas se lle chame "castanal".
- A medida que se extendían os cultivos das patatas e dos cereais, o castiñeiro iba retrocedendo, refuxiándose no interior de Galicia. E no final do século XIX e no século XX este retroceso acentuouse como consecuencia da aparición da enfermedade da tinta.
O axente que produce a enfermedade xa non é tan virulento como a que se desarrollou a prantación de castiñeiros resistentes á tinta.
- Hoxendía a rexión de España na que hai mais castiñeiros é Asturias. Pero tamén hai moitos en Galicia, Cantabria, Navarra e Cataluña. No Pais Vasco había moitos pero nos derradeiros setenta anos case que desapareceron. No resto de España hai poucos.
- En Galicia as maiores masas de Castiñeiros atópanse actualmente nas montañas dos Ancares e do Caurel. Pero tamén podemos atopar soutos moi fermosos na provincia de Ourense, por exemplo na zona de Trives-Manzaneda (en Soutipedre e outros lugares), ou na zona de Laza (en Cerdedelo, en Correchouso ...).
III.- A lonxevidade do castiñeiro. Castiñeiros famosos.
- De tódalas árbores que hai en Europa o castiñeiro é a que mais anos pode chegar a vivir. O castiñeiro máis famoso do mundo está en Italia, na provincia de Catania, e dise que ten uns 3.000 anos. É a árbore viva mais vella de Europa. E cóntase que, estando por alí de visita Juana de Aragón, desatouse unha tormenta e a dita señora e todo o seu séquito formado por cen cabaleiros cos seus respectivos cabalos refuxiaronse debaixo da copa deste castiñeiro, que por eso se conoce como O CASTIÑEIRO DOS CEN CABALOS.
- En Galicia dise que o castiñeiro máis vello é o de os POMBARIÑOS, que está no lugar de Pombariños, moi próximo a aldea de Rozavales, na parroquia de San Martiño de Manzaneda, no concello de Manzaneda (Ourense). Para chegar a él vaise pola carretera que vai de Pobra de Tives a Manzaneda (pola Encomenda), tendo que percorrer ó final un pequeno treito a pe por bo camiño. Calcúlase que ten arredor de 1.000 anos. O seu pé ten unha circunferencia de 13,85 metros. Precísanse dez persoas adultas collidas das mans, cos brazos extendidos, para abrancar todo o seu contorno. É un castiñeiro sin terra (a propiedade do terreno onde está pertenece a unha persoa e a propiedade da árbore a outra, tendo ésta última un dereito de aproveitamento integral de todo o que dá o castiñeiro: castañas e madeira). Nos anos 90 do século XX a propiedade do Castiñeiro de Pomariños foi cedida á Xunta de Galicia.
- Tamén son sonados en Galicia os Castiñeiros de Quintela, que están na parroquia de Catasós, a tres km. de Lalín, na marxen esquerda da carretera N-551 que vai de Santiago a Ourense, dentro dun fermoso bosque formado por carballo e castiñeiros. Estes castiñeiros de Quintela ten arredor de 200 anos e destacan pola súa altura que nalgún caso sobrepasa os 30 metros.
- E tamén no concello de Laza (Ourense), na parroquia de Cerdedelo, hai un fermoso souto, no que hai varios castiñeiros centenarios, entre os que se atopa o castiñeiro das Millaras, que se pode ver na seguinte foto. É un castiñeiro deboucado, que ten varios centos de anos, que leva dado moita madeira, e que ainda da moitas e boas castañas.
No mes de agosto do ano 2003 este castiñeiro estuvo a piques de ser devorado por un incendio. O lume chegou moi cerca, queimando outros castiñeiros que vivían a non máis de cincuenta metros de distancia. Foi un atentado contra o patrimonio natural galego, que houbera sido máis cruel ainda se houbera matado tamén o Castiñeiro das Míllaras. O que non sabemos é se outro ano o lume voverá e levará consigo o corpo e a ialma desta vella testemuña da historia galega dos pasados séculos .
IV.- Os froitos do castiñeiro: ecoloxía, madeira e castaña.
- O castiñeiro ten hoxe un doble valor: - ecolóxico e económico.
Valor ecolóxico: As follas do castiñeiro caen, pudren, e fan solo, aumentando a capa de humus. Arredor do castiñeiro desenrólanse moitas especies vexetais. A castaña sirve de alimento a moitos animais salvaxes. A sombra dun castiñeiro é boa e fresca. E os soutos de castiñeiros dan lugar a paisaxes fermosas que enriquecen o patrimonio natural de Galicia. ¿Canto vale unha paisaxe?.
Valor económico: a madeira e as castañas.
.A madeira de castiñeiro é unha madeira noble, de indiscutible calidade: é boa, fermosa, e moi duradeira. En Galicia foi usada tradicionalmente para as vigas ou traves da casa, para pontós e táboas do piso, para facer armarios, chineros, cadeiras, escanos, mesas e bancos, para facer arcas e arcaces, .... Sempre foi unha madeira moi valorada pola súa longa duración, e por eso "os vellos" decían: "o castiñeiro é eterno". E a sua lonxevidade en bó estado refléxase no feito de que pode durar centos de anos sin podrecer e tamén no feito de que non a entra a polilla. É frecuente toparse con un mueble feito en parte de castiñeiro e en parte de outras madeiras e observar como as táboas que son de vidueiro ou pino están totalmente apolilladas e as que son de castiñeiro están intactas e non teñen nin un soio burato de polilla.
A madeira de castiñeiro foi tamén moi usada para traballos artísticos: esculturas, portas de eirexas, retablos, ... O baldaquino da nave central da catedral de Santiago e a sillería do coro están feitos con madeira de castiñeiro.
.A castaña sigue tendo importancia na alimentación: é certo que retrocedeu o consumo da castaña ó modo tradiccional; pero tamén é certo que a industria da castaña está cada día mais desenrolada, e que están aparecendo novas formas de consumo e comercialización da castaña: marron glacé, tartas de castañas, ...... A industria da castaña está tamén desenrolando formas novas de recollida da castaña (por medios mecanizados) e de conservación e manipulación da castaña (tratamento por inmersión en auga, desecación, fumigación, pelado por medios automatizados, conxelación das castañas peladas, ....).
- A castaña é alimento para moitos animais. Pero tamén é alimento para o home dende o Paleolítico; é un alimento básico para os pobos máis pobres, por eso en Francia se lle chamaba ás castañas "o pan dos pobres". Nos tempos en que non había patatas e os cereais andaban escasos, a castaña tiña moita importancia. (Lembremos que a patata procede de América e foi introducida en Europa por primeira vez -en Sevilla- no ano 1.557).
- O castiñeiro leva 40 millóns de anos vivindo niste Planeta e, seguramente, "mentras haxa Terra haberá castiñeiros".


Castiñeiro de Cededelo (Ourense)

Para máis información vai á seguinte páxina        
O CASTIÑEIRO

Actividades: fai o teu propio comentario do que acabas de ler

Nanas de la cebolla

Miguel Hernández
Miguel Hernández nació en Orihuela (Alicante) en 1910 y a los 15 años abandona sus estudios para trabajar como pastor, lo que no le aparta de su pasión por la Literatura. En Madrid descubre la poesía. Durante la Guerra Civil recorre el frente leyendo y escribiendo poemas a los soldados republicanos. Miguel es encarcelado y muere en prisión.
Cuando su mujer Josefina Manresa le dice que solo tiene para comer pan y cebolla, escribió una nana triste para su hijo que acababa con un estremecedor consejo de quien ha sido derrotado.
NANA:
En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa
Ni lo que ocurre.


POESÍAS:
Corazón de leona
Tienes a veces.
Zarpa, nardo del odio,
Siempre floreces.
Una leona
Llevaré cada día
Como corona

El corazón es agua
Que acaricia y canta.
El corazón es puerta
Que se abre y se cierra.
El corazón es agua
Que se remueve, arroya,
Se arremolina, mata.

Que me aconseje el mar
Lo que tengo que hacer:
Si matar, si querer.


Lucia
Manuel

A inxustiza

Creo que ás persoas de cor, ás veces, trátanselles inxustamente e o causante de iso é o racismo.
En África, ao igual que noutros continentes e países, hai milleiros de millóns de persoas que, cada seis segundos, morren de fame.
Tamén, de vez en cando debido ao racismo, igual cas persoas de cor, hai veces que desprezan á raza xitana.
Eu cada día me pregunto, por qué hai tanto racismo no mundo, e por qué non podemos vivir todos xuntos en paz.
Penso que no mundo hai demasiada inxustiza.
Si se respetase cada unha das persoas, este mundo sería moi bonito e xusto.
Pamela

jueves, 21 de octubre de 2010

Debuxo de Miguel Hernández

O proximo día 30 cumplirase o centenario do nacemento do poeta Miguel Hernández; xa coñecemos a súa obra posto  que o curso pasado traballamola e estudiámola; imos rendirlle unha pequena homenaxe ao longo destes dias.

Toiang o neno chino (Nerea)

Pareceme unha tontería  que non respeten a outra persoas pola súa etnia, polo sitio de dónde veñan, por calquera cousa sexa como sexa es persoa tense que respetar.
 Vouvos contar una historia sobre un neno chamado Toiang.
Había unha vez un neno chamado Toiang que  vive cunha familia adoptada.Un día cando Toiang tiña tres anos foi ao colexio pero nadie xogaba con el porque era un neno chino.
Cando xa iba en 5º de primaria  os seus compañeiros non lle respetaban así que fixo todo o posible para que os seus compañeiro lle respetaran e o logrou sendo boa persoa e el tamén respetando aos demais como os demais lle respetaban a el.
Nerea

Vendima (Lucia)

Vendima (Manuel)

Mi crucero

Puerto de Livorno:
Ya me acostumbré a este gran barco, ya es como mi casa, cada vez me impresiona más.
Hoy estuvimos en el puerto de Livorno, y la excursión que hicimos es Florencia-Pisa.
Comenzamos yendo a Florencia. Bajamos del bus y fuimos directamente a la catedral (Duomo Santa María del Fiore).


Allí nos dejaron 20 minutos de tiempo libre. Luego, al volver, nos encontramos con otro guía, que era el que nos enseñaría la ciudad.
Fuimos hacia la plaza donde está el David, y luego hasta el puente Vecchio, y seguidamente, fuimos a una plaza, que no se como se llamaba y nos dejaron tiempo libre para comer.
Luego cogimos el autobús para dirigirnos a Pisa. Aquí, el bus aparcó alejado de donde íbamos, la famosa torre inclinada.
Nos dejaron tiempo libre para hacer unas fotos, y luego fuimos a visitar el Baptisterio, que también están inclinados.
A continuación fuimos al bus para acercarnos hasta el barco.
Al subir al barco fuimos a la cabina y luego bajamos a cenar.
Al terminar el postre fuimos al camarote a dejar unas cosas y luego al Brodway Showroom, porque hoy habia un homenaje a Mickael Jackson, llamado Make a Better Place: crear un mundo mejor, con todos los animadoores del barco.














Luego, era tarde, y recorrimos toda la cubierta 5/6 de popa a proa para llegara la 6044.
Luego... A dormir!!! Tengo mucho sueño.

Dias de vino y chuches


En un viñedo de respetable dimensiones, decenas de niñas de 10 a 12 años se afananan en cortar racimos y en trasportarlos en pesadas cajas hasta un tractor donde un adulto las estiba. Podria parecer las imagenes de denuncia de trabajo infantil en latitudes lejanas, y esto es una experiencia educativa. Entre los niños las niñas profesoras y los pequeños recolectores no se comportan precisamente como victimas explotadas. Son 150 alumnos de colegios de la zona de Betanzos.
A mí me gustaria aplastar uvas con lo pies debe de ser genial. Estos niños de Betanzos se lo debieron de pasar genial .Yo lo pienso hacer algún dia.

Evelinc

Agricultura en edificios


¿Por qué no praticar la agricultura dentro de un rascacielos?.No hace más que unos pocos años que a un desconocido cientifico, se le ocurrió lo que para muchos podría ser una autentica tonteria, una de esas ideas creativas, inocentes, que, por poner un ejemplo, esperariamos pudiera ser enunciado por el pequeño hijo de un agricultor.


Opinion:
A mi me parece bien, porque así la ciudad podrá ser más bonita y a mí no me parecería,una tonteria, si no, al revés.

Evelin

Nuevas soluciones para problemas actuales.(Granjas en rascacielos)

El profesor Despommier sostiene que su propuesta tiene una gran cantidad de ventajas, como el enorme aprovechamiento del agua.

Este sentido el consumo se reduciría al máximo, lo que resulta de gran importancia,ya que la agricultultura es la actividad humana en la que más agua se gasta.

La escasez de recursos hídricos es una de las amenazas que acechan nuestro desarrollo. Podríamos ahorrar el uso de muchos plaguicidas y pesticidas que terminan de contaminando aguas y suelos.

Pasa con los medios de transporte, se gastaría menos conbustible si casi todos fueramos en transporte publico.

Nos recuerda la enorme cantidad de terreno que podríamos dejar libre, devolviédoselo a la naturaleza, plantando árboles o dedicándole a otros destinos más útiles desdeel punto de vista ecológico y social.

Según sus cálculos, ún edificio de unas 30 plantas de altura, que ocupase la superficie de una típica manzana de casas en una ciudad, produciría anualmente una cantidad de plantas equivalente a la que actualmente produce un terreno un terreno de 450-500 hectáreas(compara esta superficie con una de las grandes plazas urbanas gallegas como la del Obradoiro).Mediante este tipo de cultivos,la prodcción no dependería del buen o mal timpo metereológico, ni de las estaciones, ni de otras incertidumbres. En esas condiciones ideales de crecimiento, todos los cultivos sería productivos en mucho menos tienpo que en la naturaleza.Las plantaciones de trigo o maíz, por ejemplo, se podrían cosechar tres o cuatro veces al año; y las lechugas estarían listas de seis semanas.

COMENTARIO PERSONAL:
Proyecto The Living Tower
Creo que con las innovaciones de este hombre podríamos estar vivos mucho, mucho tiempo más .Y claro comer sano.

Mi crucero





Puerto de Villefranche.

Hoy ya me estoy acostumbrando al Sovereign. Ya sé como se va de un lado a otro.
Estamos en Villefranche, en el sur de Francia. Llegamos a las 11.30h pero este desembarque no fué como todos, ya que nos quedamos fondeados en la bahía. Cuando anclamos, un pequeño ferry trajo un pantalán portátil y lo amarró al barco. Entonces nos bajamos y en este ferry nos trasladamos hasta el puerto.









 








Realizamos una excursión llamada Niza-Mónaco-Montecarlo.Cerca de allí cogimos el autobús que nos llevó a Niza. Hicimos una visita panorámica desde el puerto de yates hasta el Paseo de los Ingleses a la altura del hotel Negresco, un edificio muy lujoso y conocido. Luego nos adentramos en el centro de la ciudad, donde está la catedral rusa, porque Niza durante seis siglos no fué francesa. Despues el bus nos llevó a un parking y la guía nos llevó a visitar la zona vieja. A continuación nos dió tiempo libre para comer o pasear.



















A las 14.10h volvimos al autobús para dirigirnos a Mónaco, pero antes paramos en Eze en la fábrica de perfumes Fragonard, que es muy famosa porque es allí donde hacen el parfume Channel nº5. Continuamos en autobús hasta Mónaco donde hicimos una parte del GP de F1 de Mónaco, con la salida en el puerto de yates, y vimos la mítica curva pronuciada donde Fernando Alonso deshizo su coche en 2008, El autobús nos dejó en el paseo marítimo y nada más bajar tuve la suerte de ver un Bugatti Veyron, el coche más rápido del mundo y tambien uno de los más caros; No pude fotografiarlo porque me quedé sin batería en la cámara!
                                                 Palacio de los Grimaldi


Continuamos la visita dirigiéndonos al casino de Montecarlo donde ví una cantidad enorme de coches de lujo. La guía nos explicó que los maridos estaban de suerte, porque todas las joyerías que teníamos alrededor estaban cerradas por ser domingo. También nos explicó que Monaco es el segundo país más pequeño del mundo, con doce kilómetros cuadrados, despues de La Ciudad del Vaticano, con cuarenta hectáreas, que tambien visitaré. Finalmente nos dirigimos al barco para continuar el viaje.


Al llegar nos fuimos a cenar y conocimos a otro matrimonio que también compartía mesa con nosotros pero que el primer día se habia equivocado de mesa. Al terminar de cenar asistimos al espectáculo "El circo flotante" que era un número de malabares. Cuando terminó estábamos muy cansados y nos fuimos directamente a dormir.

Mi crucero

Puerto de Barcelona:
Hoy salí de Coruña hacia Barcelona, en avión a las 8.40h. Llegamos Al Prat a las 10.15h. con un muy buen aterrizaje que casi no se notó.
Al llegar fuimos a buscar el equipaje que estaba en la otra punta del aeropuerto y nos dirigimos a coger un taxi para que nos acercara a la Terminal B del muelle adosado para embarcar en el Sovereign. Al verlo ya supimos que era el mejor barco del mundo.
Cuando íbamos a entrar en la Terminal dimos la vuelta a las cintas para entrar y facturar las dos maletas que llevábamos. Junto a nosotros, en la cola había unos señores muy amables y graciosos y estuvimos hablando con ellos.
Al entrar en esta gran nave fuimos a coger unas bebidas que nos ofrecían, todas con alcohol excepto el agua que es lo que tomé. Luego fuimos a hacer la tarjeta Pullmantur que servía para saber quien estaba y quien no en el barco, y para que los adultos pagaran las compras en el barco.
Luego en esta gran nave estuvimos esperando casi una hora para poder embarcar y por suerte, que raro! entramos de últimos.
Al subir, casi me desmayo porque entramos por la cubierta número 4 donde está el Centrum, que es la parte principal del barco, y donde está ubicada la recepción. Un señor de la tripulación nos mandó esperar 5 minutos para ver si venía más gente de nuestra cubierta, la 6, y así ahorrarse un viaje. Despues de este tiempo, no vino nadie más y este señor nos acompañó hasta nuestra cabina, la 6044. Subimos en los ascensores y nos llevó por estribor hasta nuestro camarote. Los pasillos me parecieron muy anchos, ya porque lo son, pero además por un vídeo que ví anteriormente en internet. Sería otra cubierta... Despues de estar unas cuatro horas en el camarote, vaciando la maleta y llenando el armario, fuimos al restaurante El Guadiana, en la cubierta 3; Esto fué a las 8 de la tarde. Entonces fué cuando conocí a dos señores mayores que compartían la mesa con nosotros, y al camarero que nos serviría durante todo el crucero.
Al terminar de cenar fuí al camarote hice esta redacción y me fuí a la cama pensando en la suerte que tenía de estar haciendo este crucero con mi abuela e imaginando como sería la excursión del día siguiente.


Por: Lois Rivera López

miércoles, 20 de octubre de 2010

A Vendima (José)

A vendima nos vales interiores de Galicia adelantase a Agosto porque as altas temperaturas fan que a uva madure antes.

A Riveira Sacra está situada(como vese no mapa)entre as provincias de Lugo e Ourense.
O Canon do Sil está situado na Ribeira Sacra.


Os romanos que invadiron Galicia construiron bancais e terrazas para poder cultivar as vides ainda ,na Ribeira Sacra quedan algunhas en uso ainda que soo para conservar a tradicion vinicola.





José Nogueira Salorio

 

Vendima (Pamela)

A vendimia




Nunca vendimiei ainda que gustariame  moito telo feito.

Por vendimia se entende a recolección e a coseita das uvas de viño.

O período vendimal varía entre febreiro e abril (no hemisferio sur),e

xullo e outubro (no hemisferio norte), depende do grado de maduración da uva que se desexe.
Hai dous tipos de vendimia:
Manual: Utilizado para a producción de viño é necesario elexir os acios de modo máis selectivo, o que inevitablemente aumenta os costos de producción. Está considerado un dos traballos máis duros.
Mecánica: A vendima mecánica é máis económica que a manual. A falta de personal cualificado
e o incremento dos costes de recollida da uva está provocando que se implante de forma acelerada en algunhas comarcas vitícolas.
Festellos da vendima:
Xurdiron como un símbolo da alegría polo final da colleita. E ainda que o turismo a está globalizando, o certo e que estas celebracións se remontan a os tempos no que o viño era a ponte entre deuses e homes.
Cada rexión a celebra a súa maneira.
Aquí en Galicia, a vendimia se ha retrasado por falta de unha semán de sol para a maduración.










Tania Barreiro Otero 6ºB

Un día de vendima en Celavente

martes, 19 de octubre de 2010

Narro unha historia (real a ser posible) na que eu observara algunha inxustiza relacionada coa dignidade dunha persoa ou contrario:

Esta historia trata sobre unha das miñas anteriores amigas. Nesa época tiña moi boa autoestima.

Fai uns anos, eu lle din toda a miña confianza a unha nena. Contaballe todo o que sabía e os meus sentimentos e ela o que facía era manipularme. Nunha época estiven insufrible con todo o mundo porque a imitaba e logo recapacitei (porque teño dignidade) e lle dixen claramente:

-Estou farta de ti, me tratas fatal. Eu fixen todo o que puiden pola túa amizade pero isto chega ata un punto. Tefixen regalos,cartas,peluches, colgantes, cousas feitas por min... A verdade é que non quero seguir sendo a túa amiga. Adeus e grazas por escoitarme.- lle dixen con toda dignidade.

Costoume moito superalo pero puiden. E mirade, agora case non manteño relación con ela e dende alí baixoume a autoestima.
Recordade: Os teus amigos/as están aquí para axudarte non para fundirte.
Tania Barreiro Otero 6ºB

Mis antepasados

Mi abuela paterna estuvo en Alemania y luego en Barcelona, y allí vive ahora. Está jubilada y es ama de casa. Mi abuelo estuvo en Corme casi toda su vida y era director de actividades de verano allí.
Mi bisabuela estuvo en Alemania trabajando y más tarde a Alicante ( Elche). Mi abuela Jesusa vivió toda su vida en la Coruña ( Labañou) y es la madre del padre de mi padre.
Mi abuelo es taxista en la Coruña, su mujer mi tía-abuela es Auxiliar de enfermería en el Juan Canalejo. Mi abuela está jubilada y nació en Buño.
Nerea

lunes, 18 de octubre de 2010