O noso cole

O noso cole
O NOSO COLE. Supercurritos somos: Rafa, Israel, Tania, Évelin, Lucia, Celia, Nerea, Fernando, José, Alexa, Lois, Manuel, Pamela, Alejandra, Rodrigo e a profe, Rosa R.Álvarez

jueves, 25 de febrero de 2010

El emperador Ramón

Pamela

A natureza




Alfonso X O Sabio

Sendo neno, Alfonso tivo unha excelente educación polo interese de súa nai, as calidades do infante e o coidado dos educadores galegos en Maceda. Cando lle entregan a coroa de rei en 1252, xa levaba Alfonso X escritas cantigas en galego-portugués, tanto das chamadas de escarnio como daquelas do xénero amoroso, seguindo a moda dos señores nobres daquela época que se escribían eran chamados trobadores. Máis adiante ha seguir como autor de cantigas e promoverá a magna obra literaria das Cantigas de Santa María, poemas con música para loar á Virxe seguindo o modelo das cantigas de amor.
Mais Alfonso X cambiou de idioma para os traballos científicos coa escolla do castelán, ao que impulsará como lingua do seu trono. Entre esas obras destacan:
· Fuero Real de Castilla
· Las Siete Partidas
· Tablas alfonsíes (astronomía)
· Estoria de España (historia)
· General Estoria
· Libro de los juegos

A participación do rei á hora de facer estas obras era unhas veces directa e outras indirecta. Isto é, ideaba a obra, poñia os medios para facela e dicía como facelas pola forma e polo contido; mesmo indicaba como precisar os debuxos e ilustracións que decorarían o texto. Alfonso X convocou para este labor a un conxunto de sabios en linguas hebrea, árabe e latina, cos que formou a chamada despois Escola de Tradutores de Toledo. Tamén contratou trobadores ou colaborou con cristiáns, xudeus e musulmáns para que rescatasen textos da Antigüidade e os traducisen ao latín ou ao castelán.

Manuel Rodo
.

miércoles, 24 de febrero de 2010

Alfonso X



Rei de Castela e León, nacido no ano 1.252 en Toledo e morto no ano 1.284 en Sevilla ; Alfonso era un gran protector das ciencias e as artes e o seu pai creou a escola de Traductores de Toledo na que traducíronse obras árabes e recolleuse material para libros.
Escribiu moitas obras unha delas en galego as `` Cantigas de Santa María ´´ que narran milagres e favores da Virxe.
Se lle considera un dos impulsores da prosa na lingua castelá.
Era fillo do Santo, FernandoIII

Celia Jáudenes López

martes, 23 de febrero de 2010

El mar


Poema


Xoias


Lucia

Metais

Estabamos en una cueva, haciendo metalurgia y nos divertíamos haciendo joyas. En mi cueva estábamos mi papá, mi mamá y yo.
Évelin

A filla do ourive


Hola, chámome Nerea:
Teño dez anos, son a filla do mellor ourive do mundo.Agora mesmo estou facendo xoias como pulseiras, colgantes, torques...e moitas cousas máis; neste momento o meu pai e a miña nai estánme ensinando a facer xoias, pero resulta que viña xente a ver as nosas creacións. Daquela tiven que facer máis. A mañá seguinte volvín facer pulseiras de ouro cos meus pais, e colocaron unha delas nun sitio tan especial, que todo o mundo miraba para ela. Logo fixen un torques, pero non me saiu tan ben como a pulseira...¡que pena! Pero agora vou facer uns colgantes que me van saír moi ben e van colocalos nun sitio máis especial que a pulseira.

Nerea

Castelo medieval


Cidade muslmá




La venganza de Ramón


El emperador,abrió el cristal y se asomó al alféizar de la ventana.Un hombre a caballo apareció, iba enmascarado, todo vestido de negro y con dos pistolas al cinto; subió las escaleras a todo correr, se adentró en los aposentos del monarca, y con un fuerte empujón lo empotró contra la pared. El rey le preguntó que quien era...él respondió que era Ramón el justiciero...un siervo que trabajaba en su huerta,que había venido a llevárselo para arrebatarle su trono.Le dio un puñetazo y lo dejó sin sentido,luego lo cargó en su caballo y se fueron galopando como un relámpago negro al amanecer.
Se dirigían a un gran barco en el río,allí retendría al rey. Cuando éste se despertó, se encontró que estaba en una preciosa embarcación, mástil de madera de acebo,velas de sedas y adornos de oro y plata y piedras preciosas..¡ justamente como el barco que su hijo el desertor,se había llevado cuando se escapó del castillo!.Entonces empezó a pensar que Ramón no era un completo desconocido...

José Nogueira Salorio

As orixes do tesouro


Eu estaba xogando cos meus amigos,mentres o meu pai estaba a facer unas xoias. Cando rematou chamárono,e díxome que coidara a peza mais importante.
Cando marchou, un can roboume a peza en marchou;eu ia correndo tras del pero o perdín.O can volveu como tres veces e xa non quedou nada das xoias. A ultima vez que o vin,seguino e vin que xuntara todo ata formar un niño. Dentro do niño dourado,había un paxariño ferido,eu o comprendín,como o ouro estaba quente o paxariño no tería frio. Apareceu o meu pai,e para miña sorpresa dixo que por ser una boa causa regalaballe todo o tesouro a o can,eu lle suxerin que podería coidar do paxarillo.
Enton,como o can no tiña nada que facer co ouro,o enterrou,e moitos seculos despois un home da vila de Caldas de Reis,poñendo os poste a una viña,o encontrou...e agora está no museo.

José Nogueira Salorio

La Mañana


La mañana al despertarme..


tan coloradita ella,


me hace que, al levantarme...


vea la vida tan bella.



La mañana, ¡qué bonita!


entra luz por la ventana.


Sábado es,en mi casita...


descanso de la semana.



José


lunes, 22 de febrero de 2010

O tesouro de Caldas de Reis


Estába cos meus pais polo bosque indo a cazar un bisonte, cando me fixei nunha cousa dunha cor amarela que había no chan, agocheime a tocala e vin que estaba medio enterrada. Avisei aos meus pais, que viñeron ao instante. Observaron o material e dixeronque era ouro: un metal moi apreciado.
Eles escaravellaron en busca de mais pezas e encontraron: tres "taciñas"; dez "pulseiras"; e dous "colares".
Ao ver eso, xa non fomos a cazar, fomos directamente ao noso poboado, en Caldas de Reis, e meus pais, gardaron o tesouro nun burato que fixeron no chan e que logo taparon.
Só queremos que dentro de moito tempo se descubra e que todo o mundo nos valore a nos, porque escribimos os nosos nomes na terra coa que tapamos o burato.

Lois R. López

domingo, 21 de febrero de 2010

A miña vida na idade dos metais


Ola!, chámome Axturix, son da idade dos metais. Meu pai é o xefe da tribo e chámase Maguinux. Agora mesmo estou co meu pai e outras persoas que están facendo obxectos de ouro dentro do edificio público. De maior serei coma el un mañoso artesán e deixarei os labores de caza e gandaría os meus veciños, nunca tiven moita puntería co arco ou coa lanza.Creo que,seguramente, cando pasen centos anos algúns destes obxectos estarán no museo de Pontevedra, un sitio estupendo para coñecer a vida da miña familia e dos meus veciños. Agora mesmo están a fundir o metal. Primeiro, quentan o mineral ata que se funde; logo, moldéano, deposítan o metal xa fundido nun molde de pedra para darlle a forma desexada; máis tarde, déixano arrefriar e, unha vez frío, desmoldan a peza.
Esas pezas relucentes vanas levar para a súa casa a familia do xefe da tribo.

Manuel

``La mañana´´


La mañana.

Por la mañana al cole iré,
pero solo por semana.
El sábado jugaré
durante toda la semana.

Hay gente que duerme bastante
y les cuesta levantarse
pero será un día emocionante
y tardaran en agotarse.

Celia Jáudenes López

Mi ciudad




El emperador de mi ciudad es Ramón, el super gordo Ramón .Tiene dos guarda espaldas ; pero como en nuestra ciudad todo es lo contrario que en las demás ciudades, sus guardaespaldas son dos debiluchos y enanos . Cuando , en nuestra ciudad hace sol y llueve , no aparece el arcoiris,sino que salen "mogollones" de relámpagos ; nos encantan los relámpagos, son como flores en otras ciudades.Los huertos no están llenos de plantas, sino que cultivamos cristales que cuando crecen se convierten en grandes palos ;como mástiles.
Mi casa está boca abajo y tiene un precioso alféizar; es típico de nosotros. Todos nosotros, los habitantes de esta ciudad no tenemos cartílagos, ya que para nosotros es como una enfermedad.
Por cierto nuestra ciudad se llama ``Rebessi``.


CELIA JÁUDENES LÓPEZ :)

Mi sueño


Redacción:
¡Hola!, la anterior noche soñe que estaba en un mundo fantástico.
Aparecí en una solitaria playa con palmeras de cristal y con una huerta de todo tipo de legumbres, cereales, etc. Había un castillo, dónde estaba el emperador Ramón, que se asomaba en el aféizar de la ventana.
Cuando se hizo de noche caían relámpagos sin cesar. Uno destroza un mástil de un barco que se dirigía a la playa. Tras ese suceso el barco se hundió.
Al día siguiente intenté pensar como salir de ese sueño, pero no lo conseguí. Sin embargo, de repente me tropecé contra una piedra que me dañó el cartílago del tobillo, y con el susto desperté sobresaltado.
Aquí es cuando acaba mi extraño sueño.


Manuel

Poesía:la noche


Poesía:
La noche tiene estrellas,
que iluminan el cielo,
todas ellas son muy bellas,
y muchos le tienen miedo.

El sol se va juguetón,
ya se va el gran resplandor,
veré estrellas un montón
y no me causará dolor.
Manuel

Poesía:

LA MAÑANA:

Me entusiasma la mañana


porque los pájaros cantan,


me voy con mi hermana


al cole que no me espanta.



Me gusta mucho música


y también alternativa,


toco el arpa céltica


y no soy muy positiva.



Tania

miércoles, 10 de febrero de 2010

Vicente Ferrer

Na Voz da Escola de hoxe, tivemos a ocasión de profundizar na figura de Vicente Ferrer. Estas foron as impresións que nos causou coñecer mellor a súa obra:




Alejandra, Tania, Alexa y Lucia

martes, 9 de febrero de 2010

Poesía:

La música:
La música és complicada

pero si quieres aprender´

no tienes porque ser vaga

y la tienes que comprender.

No es que sea muy facil

solo tienes que practicar,

no és que sea muy difícil,

pero hay que trabajar.



Tania Barreiro Otero.

Peste Negra

José Nogueira Salorio

Peste Negra

Lucia Isla

Peste negra

Pamela

Caja mágica

Lucia Isla

Cidade romana

lunes, 8 de febrero de 2010

Capitanes Intrépidos

Lois, Lucia, Celia



















Tania,Miguel Victoria

Capitanes Intrépidos.









Miguel,Victoria y Tania

Celia, Lucia y Lois.
Capitanes Intrépidos

Esta es la historia de un niño muy rico llamado Harvey.

El niño quería entrar en un club de escritores,sobornando a un niño del club.Lo intentó con un libro en edición especial, pero aún así, los niños no le dejaron entrar. Harvey les amenazó con cerrar el club, pero los niños no estaban de acuerdo y le pegaron.


Harvey fué a donde trabajaba su padre y le contó su versión de lo ocurrido. Su padre llamó al organizador del club y le contó lo que había dicho su hijo. El monitor del club le contó lo que había sucedido en realidad.El director se enteró de lo que había pasado y entonces él dijo que el niño quedaría expulsado una temporada para reflexionar lo que había hecho.

El padre de Harvy tenía un viaje de negocios y se fué con él, en barco.

El padre dejó a Harvey con dos niños, como Harvy quería alardear, los niños le dijeron que no podia tomarse seis helados y se tomó los seis helados, se mareó, vomitó y se cayó por la borda.Manuel, un pescador, recogió a Harvey, porque le confundió con un pescado, y se lo llevó al barco. Allí descubrieron que era un egoista. Harvey intentó convencer a los de la tripulación, sobornándoles con dinero a cambio de que lo llevasen junto a su padre, pero los de la tripulación no aceptaron.

Al caer la tarde, los marineros dijeron que si nó trabajaba no iba a cenar.

El niño protestó, no queria comer esa "asquerosa" comida, al final, fué a cenar y dijo: "Ha sido la peor comida de mi vida".Harvey empezó a trabajar, y al dia siguiente, Manuel compitió y apostó su cuchilla de afeitar, a ver quien pescaba más peces. Harvey había oido la conversación, entonces, lió las cuerdas del contricante.Al dia siguiente fueron a pescar, y Harvey fué con Manuel . Al dia siguiente ya no se hablaban, porque Harvy le dijo que él había liado las cuerdas.

Al cabo de un tiempo Harvey se disculpó y Manuel aceptó las disculpas y se hicieron amigos y no pensaban enfadarse por nada del mundo.Después de unos dias, hubo una tormenta, y Manuel y otro tripulante, subieron al mastil para plegar las velas, pero un rayo lo rompió y Manuel cayó al agua y dos redes le inmovilizaron de cintura para abajo. Hubo que cortar el mastil, y dejarlo hundirse con Manuel, porque, si no, las cuerdas le partirían a la mitad.Manuel les dijo que su padre (ya muerto) le estaba esperando en su pequeña barca en el cielo, y que cuando el llegara irían a pescar juntos.Cuando llegaron al puerto, el padre de Harvey le estaba esperando.

Entonces, el capitán le dió a Harvey la zanfoña con la que cantara Manuel. El padre de Harvey y la tripulación fueron al funeral de Manuel y lanzaron flores al mar para despedirle.
Sonia, Pedro y Manuel.
Comentario:
El niño protagonista nos parece que antes de caer del barco era arrogante, ignorante (creia que todo lo conseguiría con dinero) sobornaba, era maleducado e irritante; amenazante,mandón, "chulito",egoista, quería llamar la atención y ser el mejor; malcriado, avaro; caprichoso... en fin, una joyita.
Manuel era trabajador, generoso, muy buena persona, divertido amable; alegre,simpático, positivo, sincero honrado,gracioso, amistoso,bueno,solidario, hablador, protector y valiente.
Harvey se convirtio tras conocer a Manuel en una persona buena, amable, y honrada, aunque a veces hacía tonterias por impresionar a Manuel; Manuel le enseñaba cosas nuevas y buenas; al principio no queria trabajar, pero acabó trabajando duro y contento;cada vez se parece más a Manuel; se volvió símpático y considerado y sencero.
Miguel, Pedro, Sonia, Victoria (5ºA)
Tania, Lois, Celia, Manuel, Lucía (5º B)

Peste Negra


A Peste Negra.

Foi unha epidemia que chegou a Europa e a outros países do mudo, como China e O Medio Oriente durante o século catorce ,concretamente no ano 1348 matando a meirande parte da poboación europea.


A peste iniciouna as ratas que metíanse en barcos e chegaban a portos.O primeiro país de Europa onde se contaxio a peste , foi Italia, a partir de alí estendeuse por toda Europa. E a primeira cidade da Península Ibérica foi Barcelona.


Pouca xente salvouse , e a que se contaxiaba non tiña escapatoria xa que non había cura . As familias e amigos das víctimas escapábanse e deixaban só ao pobre enfermo , xa que se contaxiaba.


Celia Jáudenes López 5·B.

domingo, 7 de febrero de 2010

Poesía:


La ardilla:

Encontré a una ardilla

pero para poderla coger,

me puse de pié en una silla

y bellotas le dí de comer.


Hoy la dejaré libre

bellotas encontrará,

hasta que su cuerpo vibre

de tanta felicidad.

Por los árboles ya sube,

¿Y cuantos amigos tendrá?

recordaré cuando tuve

una amiga tan singular.

Tania Otero

viernes, 5 de febrero de 2010

Illas Cíes

As Illas Cíes, apodadas por Ptolomeo como as Illas dos Deuses, por Plino como as Siccas e identificadas por moitos como as míticas Casitérides de Herodoto donde fenicios e cartaxineses proveíanse de estaño, atópanse situadas no corazón das Rías Baixas, na provincia de Ponevedra, Galicia, no noroeste de España. Desde xullo de 2002 forman parte , xunto aos arquipélagos de Ons, Sálvora e Cortegada do Parque Nacional das Illas Atlánticas que se extenden ao longo das Rías Baixas.

As Cíes, pertencentes ao Municipio de Vigo, atópanse na Ría de Vigo formando unha barreira natural entre a ría e a mar. O Arquipélago das Illas Cíes está constituido por tres illas principais: Illa de Monteagudo ou Norte, Montefaro e San Martiño ou Sur, e pequenos illotes tales como A Agoeira ou Boeiro, Penela dos Viños, Carabelos e O Ruzo. O arquipélago ten unha extensión de 2658 hectáreas mariñas e 433 terrestres.

Frente á Ría de Vigo, as Illas Cíes forman unha barreira natural que convirte o porto de Vigo nun dos máis seguros do mundo.

Para acceder ás Illas Cíes existe un catamarán con líneas regulares que en verán unen Vigo, Baiona e Cangas co arquipélago. Unha vez arribado ao porto de Cíes é posible gozar dun día de sendeirismo e praia ao pernoctar no camping. O camping ten unha capacidade de 800 prazas nas que é posible aloxarse durante un máximo de 15 días.

Desde o porto da Illa, ademais, observase a praia de Rodas, a Praia máis bonita do mundo segundo o diario británico The Guadian. Trátase dunha formación sedimentaria que une as dúas Illas deixando entre elas un lago denominado Lago de los Niños. Os amantes da praia poden gozar dun longo día completo na Praia de Rodas, de cristalinas e tranquilas augas e outros poden percorrer as súas rutas que recibiron múltiples posibilidades de percorrido. Unha das máis coñecidas é a subida ao Monte Faro desde o que é posible divisar unhas fermosas vistas. Non hai que olvidar os restos do Monasterio de San Estevo, actualmente convertido na Sede do Centro de Interpretación.

Para os amantes da flora e da fauna, as illas son un gran observatorio de aves e hai colonias de aves migratorias como o cormorán moñudo ou a gaivota patiamarela. Outras especies que sobrevoan as illas son o halcín peregrino ou a mariposa arlequín, sen olvidarmos da grande variedade de especies mariñas que se poden observar se nos sumerximos baixo a auga. En fin, todo un paraíso natural inimaxinable para quen non o vira antes.

martes, 2 de febrero de 2010

Buscador infantil

Buscador:

El Buscador para los niños y para los padres, educadores, maestros y profesores que se preocupan por la educación de los niños. El Buscador Infantil está diseñado y programado con unos filtros muy potentes que discriminan los contenidos inapropiados para los niños de los resultados de búsqueda infantiles.

lunes, 1 de febrero de 2010

Rio Limia


0000000000000000000 El rio Limia este invierno de 2010


oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
LA LEYENDA DEL RIO LIMIA
Los romanos, pensaban que el río Lete que significa río del olvido, borraba la memoria de quienes lo cruzaban.
Durante una campaña militar en el año 138 A.C., los soldados confundieron el río Limia con el río Lete y se negaron a cruzarlo, pensando que iban a perder la memoria. Su general Décimo Junio Bruto, cruzó el río Limia y los llamó uno a uno desde la otra orilla, para demostrarles que no pasaba nada. Los soldados asombrados de que supiera todos los nombres, fueron sin miedo.

Lucia Isla

A lenda do rio Limia


Conta a historia, que cando os romanos chegaron a zona do R. Limia , e tiñan que cruzalo, non se atrevían , debido que dicían que se pasabas por el, logo, non lembrabas nada.
Así que o seu xefe cruzouno, pensando que os lexionarios seguiríanlle, pero , non foi así. Desa forma foi el so, cando xa estaba na outra punta gritou cada uns dos nomes dos lexionarios, para que se fixasen que so era unha lenda.
Celia Jáudenes

Lagoa de Antela e rio Limia

Río do Esquecemento. Xinzo da Limia, Ourense
O río Limia ao seu paso pola comarca de Xinzo, é tamén coñecido como río do Esquecemento ou río Lethes, que lle chamaban os romanos. Os antigos habitantes prerromanos dicían que a quen o cruzaba esquecíaselle todo. Cando as lexións romanas se achegaron á comarca da Limia no transcurso da invasión ibera, correu a voz entre as tropas do problema que ían ter se cruzaban o río. Segundo se di, negáronse a facelo e foi polo que un dos centurións, Décimo Xuño Bruto,tivo que armarse de valor e cruzalo primeiro para que o resto dos soldados se atrevesen a facelo. Unha vez na outra beira, chamou a cada un polo seu nome para amosarlles que non os esquecera, e así empezaron todos a cruzalo.Hoxe en día, no verán, hai unha coñecida festa en Xinzo para celebrar precisamente este feito, é a "Festa do Esquecemento".
Tania